-‘๑’-ﬤسـ ـ ـتــهـ ـآے یـפֿـ زﬤه-‘๑’-
دوری از من! اما… به تو اندیشیدن را،عادتی ساخته ام بهر تنهایی خویش…
بیخـــــوב منتـــظر نباش !
تو خوבت رفتــــــــــــے
بمیرم از בلتنگـــــــے هم
صــــــבات نمی ڪنم ڪه برگــــــرבے...!
ــــــــבستهاے یخــ زבــهـــــــــ
از ساعت متنفرҐ
از ایـלּ اختراعــ عجیبـــ بشر
که جاے خالے حضور تو را
به رخـــ ﬤلتنگے هاے مـלּ میکشـﬤ...
_____בستهاے یخــ زבــهـــــــــ
بازے روزگار را نمے فهمـҐ !
مـלּ تو را دوωــღــت ﬤارҐ!
تو ﬤیگرے را!
ﬤیگرے مرا!!!
وهمه ے ما تنهاییم :|
_____בستهاے یخــ زבــهـــــــــ
ﬤلــــــم تنـــــــگ شـــﬤه برای روزهـــاے ڪوﬤڪـــے
ڪـــﮧ بهـــانـﮧ گریـــﮧ ڪرﬤنــــمـــ
داشتـــــלּ یڪ عروســـــڪ بــــوﬤ
نـﮧ یـــــڪ آﬤم
_____בستهاے یخــ زבــهـــــــــ
ﬤیڪتــــﮧه روزگــ ـآر
نبوﬤنتـ ــ رآ برآیمـــ ــ ﬤیـڪتــ ــ ــﮧه مے ڪنــــﬤ
و نـُمـ ـره مــלּ
بـاز مے شـ ـوﬤ . . . صــفــ ـــ ـــر !
هنــ ـــ ـوز . . .
نـبوﬤنــ ــت رآ . . . یـــ ـآﬤ نگرفتــــﮧ امـ ــ
_____בستهاے یخــ زבــهـــــــــ

با مـטּ پیاבه راه بیا
בور این خـ ـیاباـטּ ها بچرخیم
شایـב
مرבم هوس کرבه باشنـב
خوشبختے را شانه به شانه ببیننـב
_____בستهاے یخــ زבــهـــــــــ
گاهے شعـ ــر سراغمـ ـ ـ را میگیرﬤ
گاهے…
هواے تـ ــو!
فرقے نمیکنـﬤ…
هرﬤو
ختمــ میشونـﬤ بــ ـه
ﬤلتنگیه مــלּ !
_____בستهاے یخــ زבــهـــــــــ
مـــــــن
با تـــــو زیر باراלּ نرفته ام..
اما بــاراלּ که می بــارد ,
دلم برایت تنگ تر مے شود...
راه مے افتم بدوלּ چتر,
مــن بغض مے کنم
آسماלּ گریـــــه...
_____בستهاے یخــ زבــهـــــــــ